Moja druga Transcarpatia i tym razem naprawdę wyjeździłem się po górach...

O samej TC

VI Transcarpatia... TC zapisaliśmy się już w marcu, budząc zdziwienie samego Rygla, który odpisał, że nie spodziewał się nas ujrzeć po moim opisie TC 2008. Czego jednak cykloza nie robi z człowiekiem... Potem pojawiła się na stronie TC zajawka: Zgodnie z zapowiedziami tegoroczna edycja niemalże wykluczy odcinki asfaltowe. Hasło: zero asfaltu to motyw przewodni sztabu przygotowującego trasę wyścigu. Wycisnęliśmy z siebie resztki zaufania i czekaliśmy, co dalej. Nadzieję na poprawę dawało pojawienie się 3 sponsorów: Gore-Tex, PowerBar i Prel, czyli o 3 więcej niż w zeszłym roku. Lekko zdenerwowała nas zapowiedź o oznakowanej sugerowanej trasie, bo co to za wyścig na orientację wzdłuż tasiemek... Kilka dni przed początkiem imprezy zostały rozesłane maile z trackami tras. Szybka analiza i... to może jednak być to!

Trasy - największy plus TC 2009 Tym razem powróciła stara konwencja - bez pętli, trasa z Ustronia do Baligrodu, co prawda tylko 6 etapów, ale długich i prawie całkowicie w terenie! Rygiel wziął chyba sobie do serca nasze utyskiwania i moją poprzednią relację, bo przeciągnął nas praktycznie przez wszystkie szczyty, które ominęliśmy w zeszłym roku. Zaliczyliśmy Wielką Czantorię, Stożek, Rachowiec, Pilsko (H. Miziową), Policę, Turbacz, Lubań, Przehybę, Radziejową, H. Łabowską, Runek, Kozie Żebro, Popowe Wierchy... Dzięki zatrudnieniu do obsługi ludzi z Pokojowego Patrolu było 6-8 punktów kontrolnych, w tym 1 lub 2 bufety, ustawionych tak, że trudno było omijać góry asfaltem. Oznakowana sugerowana trasa okazała się jedynie trasą po oznakowanych szlakach turystycznych. Trochę to naciągane określenie, ale, moim zdaniem, na szczęście. Nie chciałbym, aby TC zmieniła się w wyścig po strzałkach. Poza tym, oznaczenie, a potem uprzątnięcie oznaczeń na 500 km trasie byłoby chyba dość trudne. Większość faktycznie biegła szlakami, ale wcale nie było łatwo. Praktycznie na każdym etapie były miejsca, gdzie dość łatwo można było się zagubić. Im dalej na wschód, tym gorzej - coraz węższe i coraz gorzej oznaczone szlaki.

Trochę cyferek:

Paczka naszych tracków. Częściowo dorabiane, bo mój GPS zaczął wariować od telepania, a Łukasz zapominał włączać rejestrację.

Organizacja Podobnie jak w zeszłym roku, kwestie kwater i transportu bambetli załatwialiśmy we własnym zakresie. W związku z tym mieliśmy niewielki kontakt z 'całodobową' organizacją Transcarpatii. Na mecie wcinaliśmy regenerację i zmywaliśmy się na własną bazę. Potem pojawialiśmy się na obiedzie, czasem na odprawie, a przed startem wpadaliśmy na śniadanie. Można powiedzieć, że zapłaciliśmy dużo kasy za żarcie, opiekę medyczną, mapy i mierzenie czasu. Czytałem już inną recenzję - wiele nas ominęło i raczej wyszło nam to na zdrowie. Wykorzystaliśmy z TC to, co było najlepsze - trasy i radość z jazdy po górach, a reszta opuściliśmy. Poniższe spostrzeżenia są więc mocno 'zewnętrzne'... Patrząc przez lekko przymglone okulary, było lepiej niż w 2008. Najważniejsze to to, że po 2 etapie pojawił się sklep rowerowy i serwis z całkiem przystępnymi cenami. Widzieliśmy, że 2 czy 3 mechaników zasuwa cały czas po zjeździe zawodników z trasy. W każdej bazie było mniej lub bardziej przepustowe stanowisko do mycia rowerów. Na startach pojawił się rollbar z zimnym PowerBarem lanym do bukłaków i bidonów. Były nagrody fair play i naklejki... :) Teraz trochę minusów - po pierwsze kwestia wyżywienia. Gdy na pierwszych Transcarpatiach serwowano głownie 'sportowe' jedzenie, ludzie protestowali przeciwko ciągłemu wrzucaniu w siebie makaronu. Ale teraz poszło w drugą stronę - żurki, grochówki, schaboszczaki, kapucha... Choć 2-3 obiady mogłyby być bardziej przyjazne dla wymęczonych żelami i odżywkami żołądków. Poza tym należałoby przypilnować pań kucharek. Rozumiem, że w niektórych miejscach są małe sale, które nie pomieszczą wszystkich na raz, ale np. w Korbielowie panie kroiły ser, pomidory i frykasy dopiero o godzinie 7, gdy zaczynało się śniadanie, co owocowało prawdziwą walką o żarcie. W Krempnej, mimo małego okienka, wszystko szło bardzo sprawnie. Po drugie - nocowaliśmy w pobliskich kwaterach, ale nawet nam przeszkadzała muzyka grająca czasami do późnej nocy w bazie. A co dopiero zawodnikom śpiącym w namiotach w pobliżu. W Krempnej przyjechała policja, a wójt wyłączył prąd w całej wsi, żeby wyciszyć muzę. :) Reszta po staremu - na wypisanie wszystkich drobnych, strasznych czy śmiesznych niedociągnieć typu brak dyplomów na jednym z etapów, bo zabrakło toneru w drukarce lub laniu izotonika do kubeczków z kosza na jednym z bufetów, nie starczyłoby miejsca w internecie. Część niedociągnięć bardzo łatwo poprawić, a część... może powinna pozostać jako ten drobny pierwiastek chaosu, który współtworzy atmosferę TC? Gdyby wszystko było 'alles in ordnung' może byłoby zbyt przewidywalnie, a przez to zbyt nudno? A może jednak nie...

Największa wpadka Istotą TC jest zaliczanie punktów kontrolnych. Ich omijanie powinno być karane z całą surowością. Jeśli znajdą się sensowne wytłumaczenia, błąd organizatora lub jakieś inne okoliczności zewnętrzne, można zastanawiać się nad dyskwalifikacją, jednak kara powinna być dotkliwa. Na TC 2009 były 2 punkty sprawiające kłopot. Pierwszy na końcu I etapu, na Hali Miziowej. Okazało się, że wiele osób nie zaliczyło tego punktu, bo... nie był tam, gdzie zwykle, czyli na Hali, tylko niżej, już na zielonym szlaku do Korbielowa. Dodatkowo końcówka trasy I etapu była na drugiej mapie, którą trzeba było mieć ze sobą lub choćby obejrzeć przed startem. Ludzie (w tym my) szukali punktu na Miziowej, a potem zjeżdżali starą trasą pod wyciągiem (nie my), omijając punkt 8. Z jednej strony tłumaczenia o wadze dodatkowej mapy i innym niż zwykle miejscu są nędzne, z drugiej przez Miziową na pewno każdy przejeżdżał, a dodatkowo organizator pod wieczór przesunął punkt na samą Halę, więc, naszym zdaniem, dyskwalifikacja nie była potrzebna, ale 1 godzina kary byłaby nauczką. Taki też protest złożyliśmy, jednak ostateczną karą było 15 minut. Trochę mało... Drugim, istotniejszym punktem była Radziejowa. Dzień wcześniej na odprawie Rygiel trzykrotnie zwracał uwagę na łatwość ominięcia podjazdu na szczyt. Faktycznie, jadąc od Przehyby czerwonym szlakiem bardzo łatwo można wbić się na trawers omijający Radziejową. Nawet Łukasz zapędził się ciut za daleko. Gdy zaliczyliśmy punkt i zaczęliśmy walkę ze zjazdem w stronę Rogacza, chyba najcięższym na całej TC, minęliśmy dziesiątki tych, którzy ominęli łagodny podjazd od zachodu i z rowerami na plecach wspinali się na szczyt od południa. Potem spotkaliśmy zawodników, którzy wracali nawet z Rytra, tracąc mnóstwo energii i co najmniej 2 godziny na zaliczenie tego punktu. A później dowiedzieliśmy się, że wiele osób, w tym Hiszpanie, nie wrócili... Okazało się, że 2 miesiące wcześniej trawers Radziejowej został również oznaczony jako czerwony szlak. Tak więc są tam obecnie 2 czerwone szlaki - jednen na szczyt, drugi po trawersie. Jest to powód do rezygnacji z dyskwalifikacji uczestników. Ale biorąc pod uwagę tych, którzy mimo pomyłki zdobywali ten punkt, kara czasowa za jego ominięcie powinna być znaczna. Co najmniej 2-3 godziny, jeśli nie ustalenie czasu jazdy na 11 godzin (9.00-20.00). Tymczasem karę określono na 1 godzinę. Następnego dnia nie tylko nam przyszła do głowy myśl, aby ominąć jakiś inny trudny punkt, zaoszczędzić 1,5-2 godziny oraz energię i zaliczyć 1 godzinkę kary... Taka decyzja była bardzo... niewychowawcza. I właśnie ona była, moim zdaniem, największą wpadką na całej TC.

Los Diabolos

Dzięki typowym trasom enduro mieliśmy szansę powalczyć ze wszystkimi z wyjątkiem cyborgów wygrywających TransAlpy, Harpagany czy BikeChallenge. Jechaliśmy prawie bezbłędnie, na całej trasie straciliśmy łącznie może 1-1,5 godziny na pomyłki. Na nielicznych asfaltach i równych szutrach nie mieliśmy wielkich szans z maratończykami na 9 kg karbonach, ale na podejściach, technicznych przejazdach i zjazdach większość zostawialiśmy w tyle. Jak poprzednio nie wypruwaliśmy z siebie flaków, jednak jechaliśmy bardziej intensywnie niż w zeszłym roku. Jak poprzednio wieczorkiem nie wzdragaliśmy się przed 1-2 piwkami bądź solidniejszym od makaronu posiłkiem...
Nasze Hecklery były chyba jedynymi ciężkimi jednozawiasowcami. Był jeden, może dwa Nomady, był Spec Pitch i Enduro, Scott Ransom, Cannon Prophet, było trochę lekkich czterozawiasowców, ale większość stanowiły wylajtowane HT o wadze 9-10 kg. Jak np. plastikowe 9 kg Meridy naszych dwóch współpokojowców.

Ostatecznie Los Diabolos uplasowało się na 4. (26) pozycji w MEN oraz na 14. (90) w OPEN. Do 3. miejsca brakowało 4 godzin, więc nawet bezbłędna jazda nie dałaby nam pudła. Tym razem nie wydłużaliśmy żadnych tras, bo te, które były, całkowicie nam wystarczały. Początkowo myśleliśmy o zjeździe terenem (żółtym szlakiem) zamiast asfaltem do Raby Wyżnej, ale sama trasa i burza zrewidowała plany.
Sami byliśmy zaskoczeni wynikiem. Etapowo zajmowaliśmy 6 lub 8 miejsce. Po IV etapie okazało się jednak, że pozostali mają większe rozrzuty czasowe. Po V etapie mieliśmy 0,5 godziny przewagi nad dwoma z trzech zespołów Hiszpanów, którzy cały czas trzymali się razem i tworzyli bardzo silną 6-o osobową grupę, ale zaczęli mocno się gubić od III-IV etapu. Informacje na kolejnych punktach VI etapu, że Hiszpanie byli przed nami 5-10 minut dodawały nam ciągle skrzydeł. Na mecie straciliśmy do nich około 15 minut, więc przewaga z poprzedniego etapu wystarczyła, aby obronić miejsce 4. Walka trwała do samego końca...

Najmniej ciekawy był dla nas etap V, co zresztą widać po średniej, jednak nawet on nie był zły - po prostu najnudniejszy z 6. Jednym opóźnieniem na trasie było 2 minutowe smarowanie łańcucha Łukasza, bo zielony Finish Line został wypłukany podczas przejazdów przez kilka brodów pod koniec ostatniego etapu. Mój Rohloff wytrzymał, co znów potwierdziło jego wyższość nad FL. Klocki, luzy w sterach i kosmetyczne prostowanie haka Łukasza załatwialiśmy w bazie. Cały jeden etap przejechałem na odkręconej kasecie, na szczęście Turbacz i Lubań nie wymagały używania najmniejszych zębatek. No i na pierwszym podejściu ostatniego etapu zgubiłem okulary. Na szczęście znalazł się dobry człowiek, który je podniósł i dowiózł do mety, a nie rozdeptał.
Przejechaliśmy 445 km, zdobyliśmy 12930 m przewyższeń w 6 dni, znaczna większość w terenie, a jazda i pchanie rowerów zajęły nam 37,5 godziny.
Jak ostatnio moja lepsza połowa towarzysząca nam kilka dni porobiła trochę zdjęć na obu końcach etapów i bufetach. W miarę znajdowania innych galerii, pozamieszczam linki.

Wyniki

Etap I MAN

Etap II MAN

Etap III MAN

Etap IV MAN

Etap V MAN

Etap VI MAN

Końcowa MEN

Końcowa OPEN

Pełne wyniki.

Zdjęcia i relacje

• Moja galeria, dość monotematyczna.
• Relacja i zdjęcia Rafała VFR.
• Zdjęcia Rygla. Nie wiadomo dlaczego, od końca. :)