Przeżyłem, wróciłem i, szczerze mówiąc, wcale się nie wyjeździłem po górach...

Najpierw o samej TC

V jubileuszowa Transcarpatia... Czego to, wedle zapewnień na stronie, miało nie być: stanowiska karcherów do mycia rowerów, masaże, serwis rowerowy, dużo punktów na trasach. Rzeczywistość okazała się szara, żeby nie powiedzieć - czarna. Oprócz podstawowej (ale bardzo sympatycznej) obsługi medycznej, porządnego żarcia i noclegów, o których się nie wypowiem, bo nie korzystałem, nie było właściwie nic. Węże z wodą do obmycia rowerów dawało się skombinować we własnym zakresie, medycy strali się jak mogli, aby postawić na nogi poturbowanych lub niedomagających, ale jeśli ktoś nie potrafił podłubać przy rowerze lub nie miał swojej magicznej rowerowej skrzyneczki, mógł liczyć jedynie na pomoc innych uczestników. Ze strony organizatora nie było nawet chęci pomocy w przypadku poważniejszej awarii. Co prawda nie rozumiem, jak można wybrać się rowerem w góry i nie potrafić wymienić np. klocków w hydrauliku, ale skoro na TC serwis miał być, obcokrajowcy potraktowali to dosłownie. Jednemu z Belgów my zmienialiśmy klocki z przodu, ale z tyłu nie dało się już odratować tłoczka skatowanego przez tarczę i ostatnie 2 etapy jechał tylko z przednim hamulcem. A do podobno porządnego serwisu w Nowym Targu było 17 km...

Trasy - największy porażka TC 2008... Pętla Ustroń-Krynica-Ustroń dawała olbrzymi potencjał do poprowadzenia super tras po górach. Tymczasem 4 z 8 etapów to w większości asfalt. Dodatkowo opłacona litrami potu wysokość często była tracona na szutrowych lub asfaltowych zjazdach - np. z Obidzy do Szczawnicy. Ominięta została Czantoria, Stożek, Lubań, Skrzyczne... Transcarpatia to miał być chyba ekstremalny wyścig terenowy, wyzwanie dla ludzi i sprzętu, a nie impreza dla przeciętnego rowerzysty! Na wszystkich etapach był tylko 1 bufet(!) i 3-5 punktów kontrolnych. Skutek był taki, że duża część uczestników omijała terenowe fragmenty i napierała asfaltami, co dawało im znaczne przewagi czasowe. Jeśli ktoś lubi asfalt, jego sprawa, ale wspólna klasyfikacja 'szosowców' oraz 'terenowców' moim zdaniem była nie fair. Pewnie, też mógłbym tłuc (i tłukłem tam, gdzie nie było wyjścia) asfaltowe kilosy swoim 15 kg fulem na oponach 2,3, ale ja wybrałem się na Transcarpatię, a nie Transasfaltię - tydzień jazdy po górach, a nie dookoła gór. Sprawę rozwiązałoby dostawienie zapowiadanych dodatkowych punktów kontrolnych - obowiązkowych lub np. do wyboru asfalt/teren i wprowadzenie dwóch osobnych klasyfikacji. Zamiast 80-90 km po asfaltach, 50-60 km po terenie... I wszystko byłoby jasne. Portugalczycy przywieźli ulotki swojej imprezy - Trans Portugal. Też 8 dni. Ale 1000 km i 20000 m przewyższeń. I 90% off road. To dopiero jazda. :)

Organizacja ...na każdym kroku rwała się w szwach. Kierowca karetki dopiero przed samym startem dowiadywał się, gdzie ma jechać i które skrzyżowania obstawiać, w Kościelisku nie zdążono rozstawić mety przed pierwszymi wycinakami, w Szczawnicy był problem ze znalezieniem bazy TC, bo zaznaczona na mapie szkoła była zamknięta na cztery spusty, na IV etapie pierwszy punkt kontrolny pojawił się jakąś godzinę po pierwszych uczestnikach, co wprowadziło niezłe zamieszanie, dość nagle, na 5 etapie, skończyły się żele energetyczne, zabrakło map etapu 8, które nagle później były rozdawane na bufecie w połowie trasy i pewnie jeszcze wiele rzeczy, których nie doświadczyłem, nocując w kwaterach prywatnych. Brak nagród etapowych, nagród fair play, dyplomów ukończenia, naklejek...

Całą imprezę trzymali w kupie jedynie uczestnicy i atmosfera przez nich tworzona. W trakcie rozmów z osobami, dla których nie była to pierwsza Transcarpatia, przeważała jedna opinia - tegoroczna TC jest najgorszą ze wszystkich i jeśli w przyszłym roku będzie podobna (o ile w ogóle będzie), to oni dadzą sobie spokój. Takie jest też moje zdanie. Mimo tego całego burdelu spodobało się mi. Bardzo chciałbym w przyszłym roku pojechać na TC 2009, ale jeśli nie będzie przesłanek, że się poprawi, odpuszczę. Zaczął kiełkować nawet pomysł zorganizowania kameralnej grupy, żarcia, noclegów, transportu i objechania przez tydzień gór według własnego pomysłu...

Teraz trochę o nas

Teoretycznie mieliśmy jechać turystycznie, ale tak się raczej nie da. :) Gdy zaczynają mijać cię goście w klapkach, noga sama naciska na pedał. Widoków się więc nie naoglądałem - na asfalcie najczęściej widziałem kółko i zad gościa przede mną w pociągu, na podjazdach pot zalewał oczy, a na zjazdach wiadomo - nie ma czasu na pierdoły. Nie wypruwaliśmy jednak z siebie flaków i doła psychofizycznego mieliśmy tylko raz, na 7 etapie przed Policą po tym, gdy Łukasz skrzywił hak i wyprzedzili nas właściwie wszyscy. Ale po zjeździe z Policy się nam poprawiło. Wieczorkiem nie wzdragaliśmy się przed 1-2 piwkami bądź solidniejszym od makaronu posiłkiem...

Ostatecznie Los Diabolos uplasowało się na 17 pozycji w MEN (parach) oraz 37 w OPEN. Bez większych problemów mogliśmy wskoczyć trochę wyżej, ale po dwóch pierwszych mocno asfaltowych etapach odpuściliśmy głównie z powodu nudy. Na 3 etapie zjazd z Obidzy do Piwnicznej potraktowaliśmy enduro i olaliśmy asfalt na rzecz niebieskiego szlaku, błądzenia po dziczy i ogólnie zabawy, dzięki czemu na bufecie w Wierchomli byliśmy prawie na samym końcu. Ostatni etap również wydłużyliśmy z 55 km do 75 km, zaliczając nieobowiązkowe Skrzyczne oraz Orłową. Przed Równicą powstrzymała nas jedynie ciemna chmura na horyzoncie. Byliśmy chyba jedynym zespołem, który z pełną świadomością wydłużał sobie trasy zarówno pod względem kilometrów, jak i czasu.
Najbardziej przypasowały nam etapy 3-6. Najgorsze były etapy 1, 2 i 8, jednak 8 dało się w miarę przyjemnie zmodyfikować. Najwięcej zyskiwaliśmy na zjazdach, bo o ile ja ze 2-3 razy zszedłem z roweru, Łukasz ciął praktycznie wszystko - chyba jako jedyny zjechał z Policy w kierunku Zawoi. Jednak naprawdę fajnych zjazdów było tylko z 5-6...
Większych przygód nie mieliśmy - raz lekko prostowałem hak i raz zakładałem opatrunek na przytartą nogę. Łukasz ubił 3 węże, prostował hak i reanimował łożysko suportu 5 minut przed startem.
Przejechaliśmy 560 km, zdobyliśmy 14722 m (GPS), 15800 m (licznik) przewyższeń, a jazda i pchanie rowerów zajęły nam 43 godziny.
Aparatu ze sobą nie woziłem, ale moja lepsza połowa pełniąca funkcję kierowcy samochodu technicznego porobiła trochę zdjęć na końcach etapów i bufetach, poza tym po trasie przemieszczał się Wojtek Barański oraz samochód napieraj.pl.

Zdjęcia

• Moja minigaleria zmiksowana ze zdjęć Anki, Wojtka Barańskiego oraz napieraj.pl.
• Zdjęcia Wojtka Barańskiego - wiele...
• Opis i galeria Rafała Kowalskiego.
• Napieraj.pl

Wyniki OPEN